บทที่ 92

ฉันมองตามทิศทางที่วรนุชชี้ไป

แล้วก็เห็นจริงๆ ว่าบ้านทาวน์เฮาส์เล็กๆ ของฉันอยู่ตรงนั้น มองเห็นเลาๆ

ฉันขยี้ขยับหัว พยายามนึกย้อนกลับไปว่าตัวเองถูกพามาที่นี่ได้อย่างไร

แต่ยิ่งนึกไม่ออก ก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ฉันค่อยๆ ถามด้วยความระมัดระวัง "นุช ตอนที่ฉันเมา ฉันไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ หรือทำอะไรประหลาดๆ ใช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ